τα γιατί...

Οι χειρότερες σκέψεις. 
Οι πιο σκοτεινές, οι πιο απαισιόδοξες, οι πιο αρνητικές. 
Αυτές θα σε βρουν. Αργά ή γρήγορα. 

Και πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται γιατί. 
Αμέτρητα, αναπάντητα, αναθεματισμένα γιατί. 
Δεν θα βρεις εξήγηση να τους δώσεις. Όχι μια λογική τουλάχιστον. 
Θα βασανίζεις το μυαλό σου, θα σκοτεινιάζεις την ψυχή σου, μα απάντηση δεν θα βρεις. 
Επειδή στην πραγματικότητα δεν θέλεις, επειδή δεν θα βγάζεις νόημα, επειδή θα σε φοβίζει. Ένα από όλα και όλα μαζί. 
Ποιος ξέρει; Ποιος να απαντήσει σ'αυτό;

Τον μεγαλύτερο τρόμο άλλωστε τον γεννάει το μυαλό. 
Και αναπόφευκτα η πραγματικότητα θα έρθει να δώσει υπόσταση στο χειρότερο σενάριο που έφτιαξες μέσα στο κεφάλι σου. 
Ενστικτώδης διαδικασία. 
Ακόμη κι όταν δεν αντέχεις.
Ιδίως τότε.

Ό,τι φοβάσαι, εσύ το γέννησες. 

Κι ας σου τρώει τα καλύτερα κομμάτια της ψυχής σου. Το αφήνεις. Έτσι έμαθες. Να τεστάρεις τα όρια και τις αντοχές σου. Κουράστηκες να παλεύεις πια. Αφήνεις τον φόβο να σε κυριεύει. 

Τόσο μπερδεμένα όλα. Σαν ένα κουβάρι που τρέμεις να ξετυλίξεις γιατί απλά δεν ξέρεις τι θα σου αποκαλύψει. Ή αντίθετα ξέρεις πολύ καλά.

Πείθεις τον εαυτό σου ότι όλα είναι εντάξει. Ή ότι έστω θα γίνουν. Έτσι νομίζεις. Αρκεί να βγάλεις την μέρα. 

Και την επόμενη.
Και την επόμενη.
Και την επόμενη μετά από αυτή. 

Ώσπου το βλέμμα σταματάει στο κενό. Κι είναι σαν να παγώνουν όλα. Σαν ένα αόρατο χέρι να πάτησε το pause και να σου απαγορεύει τα πάντα. 
Να χαμογελάσεις. 
Να ζήσεις. 
Να γεμίσεις τις στιγμές σου. 
Να πας παρακάτω.

Μα ποιος κρίνει τι μπορείς και τι όχι; 
Ποιος αποφασίζει για το τι σου επιτρέπεται; 
Ποιος βάζει τα όρια τελικά;

Ακόμη αναρωτιέμαι. 
Πώς γίνεται να συνηθίζεις την απώλεια; 
Πώς νοσταλγείς όλα τα χαμένα κομμάτια ζωής; 
Πώς λαχταράς αυτό που δεν έζησες; 
Που δεν ένιωσες; 
Που δεν γεύτηκες ούτε για μια στιγμή; 
Πώς;

Η προσδοκία δεν είναι οι απαντήσεις. Δεν θα βρεθούν. Δεν θα στις δώσουν. Δεν είναι άλλωστε αυτός ο σκοπός.

Η προσδοκία είναι να σηκώσεις το βλέμμα, να καθαρίσεις τα μάτια από τα δάκρυα και να αποφασίσεις να ζήσεις. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Όλα στο παιχνίδι είναι.
Να φύγεις.
Να πας.
Κοντά ή μακριά, δεν έχει σημασία.

Εγώ σήμερα ξέρω πού θα είμαι.

Φεύγω.

Πάω να βρω μια λιακάδα.