Χωρίς αν. Μόνο πού και πότε. Και φτιάχνεις στα ξαφνικά μια μέρα από εκείνες που θα έλεγες πραγματικά καλές. Από εκείνες που σχηματίζουν χαμόγελα. Σαν αυτό που σου χαρίζουν απλόχερα. Τόσο μαγικά οικείο από την πρώτη στιγμή που το αντίκρυσες. Και που στο χαρίζουν το ίδιο αυθεντικά κάθε φορά. Στα εύκολά σου, στα δύσκολά σου, στα όλα σου.
Ήταν μια καλή μέρα. Μια ταράτσα, δυο σκιές γυναικείες, καφές κι εγώ να κοιτάω τον ήλιο πίσω από τα σκούρα τζάμια των γυαλιών μου. Και να μου ανακατεύει τα μαλλιά ένα αεράκι. Αυτό που τόσο μου αρέσει γιατί πάντα μου δίνει την αίσθηση της ελευθερίας. Αυτή που τόσο κοντά της έρχομαι μα δεν μπορώ να αγγίξω.
Δεν ξέρω αν χαμογελούσα απέξω μου. Σίγουρα όμως χαμογελούσα από μέσα μου.
Για το βλέμμα στο διπλανό κάθισμα. Επειδή υπάρχει κι επειδή ήταν εκεί. Και για κάποια άλλα που δεν ήταν εκεί αλλά ήταν κιόλας. Και ανάμεσα στις κουβέντες όλες συνειδητοποιείς. Τον χρόνο που πέρασε, τις στιγμές που μοιράστηκες, τις αναμνήσεις που έφτιαξες, τις σχέσεις που έχτισες. Τόσο απλά. Τόσο υπέροχα απλά. Που άνθρωποι διαφορετικοί μοιράζονται επιθυμίες τόσο ίδιες. Και απλές. Και τόσο μα τόσο αληθινές. Σαν το γαλάζιο του ουρανού πάνω από το κεφάλι μου.
Δεν ξέρω αν χαμογελούσα απέξω μου. Δεν ξέρω τελικά αν ένα και μόνο χαμόγελο αρκεί. Για να πεις ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους της ζωής σου. Που σε ακούνε. Που σε καταλαβαίνουν. Που σε (υπο)στηρίζουν. Που θα σου δώσουν την διέξοδο μιας ελευθερίας. Έστω στιγμιαίας. Εκεί, σε μια ταράτσα στο κέντρο της Αθήνας. Κοιτώντας τον ήλιο πίσω από σκούρα τζάμια. Διώχνοντας τα μαλλιά σου από τα μάτια που ένα αεράκι έφερε εκεί. Φτιάχνοντας ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου όταν λίγο πριν δεν ήθελες καθόλου. Δίνοντάς σου ένα κίνητρο να αντέξεις την καθημερινότητα. Ξυπνώντας μέσα σου μια αισιοδοξία που νόμιζες απούσα.
Ήταν μια καλή μέρα. Μία από τις πολλές ενός καλοκαιριού που έρχεται. Η πρώτη από τις πολλές ενός καλοκαιριού που έρχεται. Με διαδρομές που θα διανυθούν. Με εικόνες που θα αποτυπωθούν. Με χαμόγελα που θα σχηματιστούν. Με στιγμές που θα μοιραστούν. Απλά. Τόσο μαγικά απλά. Όπως πλέον συνήθισες.
Δεν ξέρω αν χαμογέλασα απέξω μου. Ή αν χαμογέλασα αρκετά. Ξέρω ότι για κάτι τέτοιες μέρες οφείλεις να πεις ευχαριστώ. Που υπάρχουν. Και τις ζεις. Τόσο απλά. Τόσο υπέροχα. Τόσο αληθινά.
Ήταν μια καλή μέρα. Μια ταράτσα, δυο σκιές γυναικείες, καφές κι εγώ να κοιτάω τον ήλιο πίσω από τα σκούρα τζάμια των γυαλιών μου. Και να μου ανακατεύει τα μαλλιά ένα αεράκι. Αυτό που τόσο μου αρέσει γιατί πάντα μου δίνει την αίσθηση της ελευθερίας. Αυτή που τόσο κοντά της έρχομαι μα δεν μπορώ να αγγίξω.
Δεν ξέρω αν χαμογελούσα απέξω μου. Σίγουρα όμως χαμογελούσα από μέσα μου.
Για το βλέμμα στο διπλανό κάθισμα. Επειδή υπάρχει κι επειδή ήταν εκεί. Και για κάποια άλλα που δεν ήταν εκεί αλλά ήταν κιόλας. Και ανάμεσα στις κουβέντες όλες συνειδητοποιείς. Τον χρόνο που πέρασε, τις στιγμές που μοιράστηκες, τις αναμνήσεις που έφτιαξες, τις σχέσεις που έχτισες. Τόσο απλά. Τόσο υπέροχα απλά. Που άνθρωποι διαφορετικοί μοιράζονται επιθυμίες τόσο ίδιες. Και απλές. Και τόσο μα τόσο αληθινές. Σαν το γαλάζιο του ουρανού πάνω από το κεφάλι μου.
Δεν ξέρω αν χαμογελούσα απέξω μου. Δεν ξέρω τελικά αν ένα και μόνο χαμόγελο αρκεί. Για να πεις ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους της ζωής σου. Που σε ακούνε. Που σε καταλαβαίνουν. Που σε (υπο)στηρίζουν. Που θα σου δώσουν την διέξοδο μιας ελευθερίας. Έστω στιγμιαίας. Εκεί, σε μια ταράτσα στο κέντρο της Αθήνας. Κοιτώντας τον ήλιο πίσω από σκούρα τζάμια. Διώχνοντας τα μαλλιά σου από τα μάτια που ένα αεράκι έφερε εκεί. Φτιάχνοντας ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου όταν λίγο πριν δεν ήθελες καθόλου. Δίνοντάς σου ένα κίνητρο να αντέξεις την καθημερινότητα. Ξυπνώντας μέσα σου μια αισιοδοξία που νόμιζες απούσα.
Ήταν μια καλή μέρα. Μία από τις πολλές ενός καλοκαιριού που έρχεται. Η πρώτη από τις πολλές ενός καλοκαιριού που έρχεται. Με διαδρομές που θα διανυθούν. Με εικόνες που θα αποτυπωθούν. Με χαμόγελα που θα σχηματιστούν. Με στιγμές που θα μοιραστούν. Απλά. Τόσο μαγικά απλά. Όπως πλέον συνήθισες.
Δεν ξέρω αν χαμογέλασα απέξω μου. Ή αν χαμογέλασα αρκετά. Ξέρω ότι για κάτι τέτοιες μέρες οφείλεις να πεις ευχαριστώ. Που υπάρχουν. Και τις ζεις. Τόσο απλά. Τόσο υπέροχα. Τόσο αληθινά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου