θολά

Ίσως μια ιστορία να έχει τελικά διάφορες εκδοχές. Μία αυτή που νιώθεις. Μία αυτή που σκέφτεσαι. Και μία η πραγματική. Κάτι ήσυχα βράδια σε ένα φθινοπωρινό κέντρο, το βλέπεις καθαρά. Ίσως πάντα να το έβλεπες. Να κλείνεις τα μάτια προτιμούσες.

Και ίσως μια ιστορία να φτιάχνεται από τις προσδοκίες που γεννάει το μυαλό. Θολώνει έτσι η εικόνα που αντικρίζουν τα μάτια. Ωραιοποιείται. Μυθοποιείται. Μέχρι να καεί. Ή να την κάψεις.

Ίσως κάθε ιστορία να ακολουθεί την διαδρομή που της έπρεπε.

Τελεία. Ηρεμία. Και φεύγω.