τελεία

Ένα τόσο δα σημαδάκι. Μια τελεία. Κάποιες φορές σημαίνει παύση. Ένα διάλειμμα και πάμε πάλι. Μερικές ίσως να την πεις και ανάσα. Άλλες δηλώνει το τέλος. Το όποιο. Με όποιο τίμημα. Όπως και να το ονομάσεις, ό,τι κι αν σημαίνει τελικά, στάθηκες μπροστά της με θάρρος. Σαν να πέταξες τα ρούχα σου και να έριξες με φόρα την γύμνια σου στ’αγκάθια. Δεν γινόταν αλλιώς. Δεν ήθελες διαφορετικά.

Κράτα όσα σου χρειάζονται για να πας παρακάτω, πέτα όσα σου είναι περιττά. Δεν χρειάζεται άλλα βάρη η ψυχή. Εύκολο είναι. Κι αν δεν είναι, θα γίνει.

Ένα τόσο δα σημαδάκι. Μια τελεία. Παράξενο που κάτι τόσο μικρό ζυγίζει μέσα σου τόσο πολύ. Πάρτην στα χέρια σου. Περπάτησέ την. Γέμισέ την εικόνες. Και στιγμές. Και συναισθήματα. Γέμισέ την ώσπου να μη χωράει άλλα. Τότε μόνο μπορείς να την πετάξεις στον αέρα. Να την βουλιάξεις στο νερό. Ή να την κάψεις.

Αυτή η στιγμή δεν είναι για δάκρυα. Ούτε για φωνές. Πολύ περισσότερο όχι για θυμό. Αυτή είναι μια στιγμή για να χαμογελάσεις. Για να θυμάσαι στιγμές και να χαίρεσαι που τις έζησες. Χωρίς πισωγυρίσματα. Δίχως πικρίες. Για ό,τι αληθινό ένιωσες, μη πεις ποτέ ότι μετάνιωσες.

Για λίγο, για πολύ, για όσο. Έζησες. Ένιωσες. Μοιράστηκες. Και χαμογελάς για τις θύμησες που έφτιαξες. Ένα τόσο δα σημαδάκι. Μια τελεία. Και μια απερίγραπτη ηρεμία την στιγμή που θα μπορέσεις να την φέρεις στα χείλη. Να την πεις. Και να ξεστομίσεις ένα γεια κουνώντας το χέρι.

Κι όταν τα ρήματα περνάνε από ενεστώτα σε παρελθοντικό χρόνο, χαμογέλα πιο πολύ. Χαμογέλα της. Κι έπειτα σε μένα. Εύκολο είναι. Κι αν δεν είναι, θα γίνει.

Ένα τόσο δα σημαδάκι. Μια τελεία. Που την περπάτησα. Την γέμισα εικόνες. Και στιγμές. Και συναισθήματα. Ώσπου δεν χωρούσε άλλα. Κι ίσως κάποια στιγμή καταλάβεις γιατί φαίνεται να μου είναι εύκολο να βάζω τελείες.