Κι ήρθε η ώρα. Του αντίο.
Που τόσο το φοβόμουν. Καιρό τώρα.
Κι όσο μας πλησίαζε, πείσμωσα. Όχι για να το αλλάξω.
Αλλάζει το αναπόφευκτο;
Πείσμωσα για να μείνω δυνατή.
Όπως με θυμόσουν.
Όπως με θυμόμουν.
Κι όπως με ήθελα.
Πείσμωσα. Και θύμωσα.
Πολύ καιρό υπήρξα θυμωμένη.
Όχι με σένα.
Με μένα.
Μόνο με μένα.
Για όσα δεν έκανα.
Για όσα δεν σου ψιθύρισα.
Για όσα δεν σου έδειξα.
Για όσα. Για όλα.
Συγνώμη.
Τώρα πια...
δεν χρειάζεται να σκεφτώ, δεν χρειάζεται να αισθανθώ,
δεν χρειάζεται να κάνω, δεν χρειάζεται να πω.
Τίποτα.
Όλα αυτά δεν έχουν σημασία καμία πια. Ανώφελα όλα.
Κι εγώ την πήρα την απόφασή μου.
Δεν θα στα φορτώσω.
Δεν χρειάζεται να τα κουβαλάς φεύγοντας.
Θα τα κρατήσω για μένα. Θα προτιμήσω τη σιωπή.
Κι αν αλλάζουμε διαδρομή ο καθένας χωριστά
μα με ένα κομμάτι του άλλου μαζί του, τι σημασία έχει;
Μόνοι ήμασταν στο μαζί.
Απλά το Α του ονόματός μου ακούμπησε για λίγο στο Γ του δικού σου να ξεκουραστεί.
Να μάθει.
Να δει. Όχι να κρυφοκοιτάξει. Πραγματικά να δει.
Να νιώσει.
Να αγγίξει.
Να ανασάνει.
Να ζήσει.
Για τον άλλον και μέσα από τον άλλον.
Ρήματα ενεργητικής και παθητικής φωνής που αποκτούν ζωή.
Και όνειρα μοιρασμένα στα δύο.
Που ενώθηκαν ξανά για να φτιάξουν το ένα.
Για όλα αυτά.
Ευχαριστώ.
Εσύ κι εγώ.
Δύο άνθρωποι τόσο ίδιοι.
Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί.
Δυο μισά που για λίγο γίναν ένα.
Που δανείστηκαν ο ένας λίγο από το είναι του άλλου.
Αρκούσε.
Κι αν σου λέω αντίο,
δεν σημαίνει ότι λιγότερο σ'αγαπάω.
Αν τελικά μπορείς να την μετρήσεις την αγάπη.
Κι αν δεν στέκεσαι πια πλάι μου,
δεν σημαίνει ότι λιγότερο σ'αγαπάω.
Ίσως τώρα περισσότερο.
Που δεν θα είσαι πια ο άνθρωπός μου.
Που θα ανασαίνεις μέσα από άλλες ψυχές.
Που θα ζω μέσα από άλλους φόβους.
Καινούργιες.
Και παλιούς.
''Κάθε δευτερόλεπτο άξιζε''
''Τιποτα δεν ξεχνιέται''
Φράσεις λίγων συλλαβών.
Κι έπειτα σιωπή.
Μικρές στιγμές αμηχανίας.
Και φόβος.
Και θυμός.
Και αδιέξοδα.
Και ορθωμένοι τοίχοι.
Χτυπάς εσύ από τη μια, εγώ από την άλλη μα δεν πέφτουν.
Τους χτίσαμε καλά.
Ήταν μια μικρή ιστορία.
Με στιγμές μικρές.
Με στιγμές μεγάλες.
Με σκέψεις πολλές.
Με λόγια λίγα.
Με συναισθήματα πολλά.
Δύο παιδιά που μεγάλωναν μαζί.
Που μάθαιναν το ένα απ'το άλλο.
Κι όταν όλα τα ένιωσαν,
όταν όλα τα έμαθαν,
όταν όλα ειπώθηκαν,
χάθηκαν σε περίεργες στροφές.
Έτσι μάλλον έπρεπε να γίνει.
Κι ήρθε η ώρα. Του αντίο.
Και πρέπει να κλείσεις τους λογαριασμούς.
Κι εσύ. Κι εγώ.
Μετρώντας. Και νιώθοντας.
Τα ναι και τα όχι.
Τα μεγάλα και τα μικρά.
Μα τίποτα δεν ζυγίζεται.
Όσο κι αν θες.
Ακόμα κι αν θες.
Το μαζί μας δεν το μέτρησα με χρόνο. Ποτέ.
Δεν το ευτελίζω μετρώντας το με μέρες, με μήνες, με χρόνια.
Το μέτρησα με στιγμές.
Κι έτσι το μετράω.
Ακόμα. Και πάντα.
Στιγμές.
Που το άρωμά μου ενώθηκε με το δικό σου.
Κι έγινε μία μυρωδιά. Καινούργια.
Απροσδιόριστα υπέροχη.
Το μαζί μας ήταν στιγμές.
Που διεκδικούσες τα ρίσκα μου.
Που έτρεμα μη δεις το σκοτάδι μέσα μου. Να σε προφυλάξω ήθελα.
Που ανταλλάσσαμε σημειώματα με όσα δεν τολμούσαμε να πούμε.
Που μας πολέμησαν. Που μας στρίμωχναν. Κι εμείς πολεμούσαμε πιο δυνατά.
Νικήσαμε. Έστω για λίγο.
Που πέρναγες τα δάχτυλά σου στα μαλλιά μου.
Που τύλιγα τα χέρια μου στον λαιμό σου.
Που ένιωθα την ανάσα σου στο δέρμα μου.
Που σε κοίμισα στο στήθος μου.
Που με ταξίδεψες χωρίς να κάνουμε βήμα.
Που σ'έκανα να γελάς.
Που σε κράταγα όταν πονούσες.
Που με κορόϊδευες που φοβόμουν τα ζωύφια.
Που με άφηνες να φάω την τελευταία κουταλιά παγωτό.
Που με κράταγες σφιχτά όταν φοβόμουν.
Που έμπλεκες τα δάχτυλά σου με τα δικά μου.
Που μου κρατούσες το χέρι στις βόλτες μας.
Που πηγαίναμε στους Αέρηδες και κάναμε σχέδια κοιτώντας την φωτισμένη Αθήνα.
Που μ'αγκάλιαζες στην ανασφάλειά μου.
Που μου ψιθύριζες το ένα.
Που σου ψιθύριζα το ένα.
Που με πήγες να δούμε τον Τιτανικό.
Και που φίλησες τα μάτια μου για να δεις αν κλαίω.
Που με έμαθες να διαβάζω Καβάφη.
Που σου έμαθα να ακούς Joy Division. Και Peter Murphy. Και Nick Cave. Κι ένα σωρό άλλους.
Που μ'ανάσαινες.
Που μ'ανάσταινες.
Που διάβαζα το μέσα σου χωρίς να μου πεις λέξη. Και το ήξερες. Και μου χαμογελούσες.
Που γλύκανα τον κυνισμό σου. Έστω λίγο.
Που σου χάρισα χαμόγελα. Πολλά.
Που μου δώρισες όνειρα. Περισσότερα.
Που μιλούσαμε με σιωπές. Αμέτρητες.
Που οι άμυνές μου διαλύθηκαν για σένα.
Που ισοπέδωσα όποιον σε πλήγωσε.
Που με προστάτευσες όταν με μαχαίρωναν πισώπλατα.
Που ταξίδευες αυθημερόν με το τρένο για να με δεις για λίγες ώρες.
Που ταξίδευα αυθημερόν με το ΚΤΕΛ για να σε δω για ένα βράδυ.
Που κοιτούσαμε την βροχή μέσα από το τζάμι και μου'λεγες ''είναι όμορφα έτσι''.
Που φοβόμουν ν'αφεθώ.
Που φοβόσουν ότι δεν σ'εμπιστεύομαι.
Που μου θύμωνες όταν κάπνιζα.
Που μοιραστήκαμε ένα μαξιλάρι όταν είχαμε δύο.
Που σου κρατούσα μυστικά. Αυτά που ήξερα πως θα σε πλήγωναν.
Που μου κρατούσες μυστικά. Αυτά που ήξερες πως έτρεμα.
Που μου άφηνες μηνύματα να τα βρω το πρωί όταν ξυπνήσω. Για να χαμογελάσω.
Που σου έστελνα τις καληνύχτες μου. Δεν τις άκουγες, μα τις αισθανόσουν.
Που κοιμόμουν και το χέρι μου απλωνόταν να σε βρει δίπλα μου.
Που κοιμόσουν και το χέρι σου απλωνόταν να με βρει δίπλα σου.
Για όλα αυτά και για άλλα τόσα.
Ευχαριστώ.
Πρωινά που δεν ήμουν εκεί να σε ξυπνήσω με φιλί.
Πρωινά που δεν ήσουν εδώ να με ξυπνήσεις με αγκαλιά.
Για τα μέρη που δεν είδαμε μαζί.
Για τα ταξίδια που δεν κάναμε μαζί.
Για όσα δεν τόλμησα επειδή φοβόμουν.
Για όσα δεν άλλαξες επειδή δεν μπορούσες.
Για τις μουσικές που δεν ανακαλύψαμε παρέα.
Για τις λέξεις που είπαμε.
Και για τις λέξεις που δεν είπαμε.
Για τις στιγμές που χάσαμε.
Για τα χαμόγελα που δεν σχηματίσαμε.
Για τις αναμνήσεις που δεν φτιάξαμε.
Για όλα αυτά και για άλλα τόσα.
Συγνώμη.
Χρώμα μπλε. Φωτεινό.
Χρώμα μαύρο. Σκοτεινό.
Το ένα εσύ. Το άλλο εγώ.
Κι όταν αγκαλιάστηκαν, φτιάχτηκε ένα άλλο χρώμα.
Φτιάξαμε ένα άλλο χρώμα.
Καινούργιο. Που δεν προσδιορίζεται.
Που δεν υπήρξε ξανά.
Που δεν συγκρίνεται.
Γεννήθηκε για να χρωματίσει για λίγο μια ιστορία.
Κι έπειτα διαλύθηκε όπως η νερομπογιά στη βροχή.
Κάθε δευτερόλεπτο άξιζε.
Επειδή τίποτα δεν ξεχνιέται.
Κι ήρθε η ώρα. Του αντίο.
Και όλα τα σ'αγαπώ έμειναν μισά.
Για να ειπωθούν ξανά. Αργότερα.
Σε άλλα πρόσωπα. Σε άλλα βλέμματα.
Όταν θ'ανασαίνεις μέσα από άλλες ψυχές.
Όταν θα ζω μέσα στους ίδιους φόβους.
Όχι. Λιγότερο δεν σημαίνει ότι σ'αγαπάω.
Τώρα που η διαδρομή τερματίζει.
Να είσαι καλά.
Χαμογέλα μου. Μια φορά τελευταία.
Φίλα με. Μια φορά τελευταία.
Αντίο.
Που τόσο το φοβόμουν. Καιρό τώρα.
Κι όσο μας πλησίαζε, πείσμωσα. Όχι για να το αλλάξω.
Αλλάζει το αναπόφευκτο;
Πείσμωσα για να μείνω δυνατή.
Όπως με θυμόσουν.
Όπως με θυμόμουν.
Κι όπως με ήθελα.
Πείσμωσα. Και θύμωσα.
Πολύ καιρό υπήρξα θυμωμένη.
Όχι με σένα.
Με μένα.
Μόνο με μένα.
Για όσα δεν έκανα.
Για όσα δεν σου ψιθύρισα.
Για όσα δεν σου έδειξα.
Για όσα. Για όλα.
Συγνώμη.
Τώρα πια...
δεν χρειάζεται να σκεφτώ, δεν χρειάζεται να αισθανθώ,
δεν χρειάζεται να κάνω, δεν χρειάζεται να πω.
Τίποτα.
Όλα αυτά δεν έχουν σημασία καμία πια. Ανώφελα όλα.
Κι εγώ την πήρα την απόφασή μου.
Δεν θα στα φορτώσω.
Δεν χρειάζεται να τα κουβαλάς φεύγοντας.
Θα τα κρατήσω για μένα. Θα προτιμήσω τη σιωπή.
Κι αν αλλάζουμε διαδρομή ο καθένας χωριστά
μα με ένα κομμάτι του άλλου μαζί του, τι σημασία έχει;
Μόνοι ήμασταν στο μαζί.
Απλά το Α του ονόματός μου ακούμπησε για λίγο στο Γ του δικού σου να ξεκουραστεί.
Να μάθει.
Να δει. Όχι να κρυφοκοιτάξει. Πραγματικά να δει.
Να νιώσει.
Να αγγίξει.
Να ανασάνει.
Να ζήσει.
Για τον άλλον και μέσα από τον άλλον.
Ρήματα ενεργητικής και παθητικής φωνής που αποκτούν ζωή.
Και όνειρα μοιρασμένα στα δύο.
Που ενώθηκαν ξανά για να φτιάξουν το ένα.
Για όλα αυτά.
Ευχαριστώ.
Εσύ κι εγώ.
Δύο άνθρωποι τόσο ίδιοι.
Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί.
Δυο μισά που για λίγο γίναν ένα.
Που δανείστηκαν ο ένας λίγο από το είναι του άλλου.
Αρκούσε.
Κι αν σου λέω αντίο,
δεν σημαίνει ότι λιγότερο σ'αγαπάω.
Αν τελικά μπορείς να την μετρήσεις την αγάπη.
Κι αν δεν στέκεσαι πια πλάι μου,
δεν σημαίνει ότι λιγότερο σ'αγαπάω.
Ίσως τώρα περισσότερο.
Που δεν θα είσαι πια ο άνθρωπός μου.
Που θα ανασαίνεις μέσα από άλλες ψυχές.
Που θα ζω μέσα από άλλους φόβους.
Καινούργιες.
Και παλιούς.
''Κάθε δευτερόλεπτο άξιζε''
''Τιποτα δεν ξεχνιέται''
Φράσεις λίγων συλλαβών.
Κι έπειτα σιωπή.
Μικρές στιγμές αμηχανίας.
Και φόβος.
Και θυμός.
Και αδιέξοδα.
Και ορθωμένοι τοίχοι.
Χτυπάς εσύ από τη μια, εγώ από την άλλη μα δεν πέφτουν.
Τους χτίσαμε καλά.
Ήταν μια μικρή ιστορία.
Με στιγμές μικρές.
Με στιγμές μεγάλες.
Με σκέψεις πολλές.
Με λόγια λίγα.
Με συναισθήματα πολλά.
Δύο παιδιά που μεγάλωναν μαζί.
Που μάθαιναν το ένα απ'το άλλο.
Κι όταν όλα τα ένιωσαν,
όταν όλα τα έμαθαν,
όταν όλα ειπώθηκαν,
χάθηκαν σε περίεργες στροφές.
Έτσι μάλλον έπρεπε να γίνει.
Κι ήρθε η ώρα. Του αντίο.
Και πρέπει να κλείσεις τους λογαριασμούς.
Κι εσύ. Κι εγώ.
Μετρώντας. Και νιώθοντας.
Τα ναι και τα όχι.
Τα μεγάλα και τα μικρά.
Μα τίποτα δεν ζυγίζεται.
Όσο κι αν θες.
Ακόμα κι αν θες.
Το μαζί μας δεν το μέτρησα με χρόνο. Ποτέ.
Δεν το ευτελίζω μετρώντας το με μέρες, με μήνες, με χρόνια.
Το μέτρησα με στιγμές.
Κι έτσι το μετράω.
Ακόμα. Και πάντα.
Στιγμές.
Που το άρωμά μου ενώθηκε με το δικό σου.
Κι έγινε μία μυρωδιά. Καινούργια.
Απροσδιόριστα υπέροχη.
Το μαζί μας ήταν στιγμές.
Που διεκδικούσες τα ρίσκα μου.
Που έτρεμα μη δεις το σκοτάδι μέσα μου. Να σε προφυλάξω ήθελα.
Που ανταλλάσσαμε σημειώματα με όσα δεν τολμούσαμε να πούμε.
Που μας πολέμησαν. Που μας στρίμωχναν. Κι εμείς πολεμούσαμε πιο δυνατά.
Νικήσαμε. Έστω για λίγο.
Που πέρναγες τα δάχτυλά σου στα μαλλιά μου.
Που τύλιγα τα χέρια μου στον λαιμό σου.
Που ένιωθα την ανάσα σου στο δέρμα μου.
Που σε κοίμισα στο στήθος μου.
Που με ταξίδεψες χωρίς να κάνουμε βήμα.
Που σ'έκανα να γελάς.
Που σε κράταγα όταν πονούσες.
Που με κορόϊδευες που φοβόμουν τα ζωύφια.
Που με άφηνες να φάω την τελευταία κουταλιά παγωτό.
Που με κράταγες σφιχτά όταν φοβόμουν.
Που έμπλεκες τα δάχτυλά σου με τα δικά μου.
Που μου κρατούσες το χέρι στις βόλτες μας.
Που πηγαίναμε στους Αέρηδες και κάναμε σχέδια κοιτώντας την φωτισμένη Αθήνα.
Που μ'αγκάλιαζες στην ανασφάλειά μου.
Που μου ψιθύριζες το ένα.
Που σου ψιθύριζα το ένα.
Που με πήγες να δούμε τον Τιτανικό.
Και που φίλησες τα μάτια μου για να δεις αν κλαίω.
Που με έμαθες να διαβάζω Καβάφη.
Που σου έμαθα να ακούς Joy Division. Και Peter Murphy. Και Nick Cave. Κι ένα σωρό άλλους.
Που μ'ανάσαινες.
Που μ'ανάσταινες.
Που διάβαζα το μέσα σου χωρίς να μου πεις λέξη. Και το ήξερες. Και μου χαμογελούσες.
Που γλύκανα τον κυνισμό σου. Έστω λίγο.
Που σου χάρισα χαμόγελα. Πολλά.
Που μου δώρισες όνειρα. Περισσότερα.
Που μιλούσαμε με σιωπές. Αμέτρητες.
Που οι άμυνές μου διαλύθηκαν για σένα.
Που ισοπέδωσα όποιον σε πλήγωσε.
Που με προστάτευσες όταν με μαχαίρωναν πισώπλατα.
Που ταξίδευες αυθημερόν με το τρένο για να με δεις για λίγες ώρες.
Που ταξίδευα αυθημερόν με το ΚΤΕΛ για να σε δω για ένα βράδυ.
Που κοιτούσαμε την βροχή μέσα από το τζάμι και μου'λεγες ''είναι όμορφα έτσι''.
Που φοβόμουν ν'αφεθώ.
Που φοβόσουν ότι δεν σ'εμπιστεύομαι.
Που μου θύμωνες όταν κάπνιζα.
Που μοιραστήκαμε ένα μαξιλάρι όταν είχαμε δύο.
Που σου κρατούσα μυστικά. Αυτά που ήξερα πως θα σε πλήγωναν.
Που μου κρατούσες μυστικά. Αυτά που ήξερες πως έτρεμα.
Που μου άφηνες μηνύματα να τα βρω το πρωί όταν ξυπνήσω. Για να χαμογελάσω.
Που σου έστελνα τις καληνύχτες μου. Δεν τις άκουγες, μα τις αισθανόσουν.
Που κοιμόμουν και το χέρι μου απλωνόταν να σε βρει δίπλα μου.
Που κοιμόσουν και το χέρι σου απλωνόταν να με βρει δίπλα σου.
Για όλα αυτά και για άλλα τόσα.
Ευχαριστώ.
Πρωινά που δεν ήμουν εκεί να σε ξυπνήσω με φιλί.
Πρωινά που δεν ήσουν εδώ να με ξυπνήσεις με αγκαλιά.
Για τα μέρη που δεν είδαμε μαζί.
Για τα ταξίδια που δεν κάναμε μαζί.
Για όσα δεν τόλμησα επειδή φοβόμουν.
Για όσα δεν άλλαξες επειδή δεν μπορούσες.
Για τις μουσικές που δεν ανακαλύψαμε παρέα.
Για τις λέξεις που είπαμε.
Και για τις λέξεις που δεν είπαμε.
Για τις στιγμές που χάσαμε.
Για τα χαμόγελα που δεν σχηματίσαμε.
Για τις αναμνήσεις που δεν φτιάξαμε.
Για όλα αυτά και για άλλα τόσα.
Συγνώμη.
Χρώμα μπλε. Φωτεινό.
Χρώμα μαύρο. Σκοτεινό.
Το ένα εσύ. Το άλλο εγώ.
Κι όταν αγκαλιάστηκαν, φτιάχτηκε ένα άλλο χρώμα.
Φτιάξαμε ένα άλλο χρώμα.
Καινούργιο. Που δεν προσδιορίζεται.
Που δεν υπήρξε ξανά.
Που δεν συγκρίνεται.
Γεννήθηκε για να χρωματίσει για λίγο μια ιστορία.
Κι έπειτα διαλύθηκε όπως η νερομπογιά στη βροχή.
Κάθε δευτερόλεπτο άξιζε.
Επειδή τίποτα δεν ξεχνιέται.
Κι ήρθε η ώρα. Του αντίο.
Και όλα τα σ'αγαπώ έμειναν μισά.
Για να ειπωθούν ξανά. Αργότερα.
Σε άλλα πρόσωπα. Σε άλλα βλέμματα.
Όταν θ'ανασαίνεις μέσα από άλλες ψυχές.
Όταν θα ζω μέσα στους ίδιους φόβους.
Όχι. Λιγότερο δεν σημαίνει ότι σ'αγαπάω.
Τώρα που η διαδρομή τερματίζει.
Να είσαι καλά.
Χαμογέλα μου. Μια φορά τελευταία.
Φίλα με. Μια φορά τελευταία.
Αντίο.
10/11/2000
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου