μεγαλώνω

Μετράω πάλι. Τις διαδρομές. Τους ανθρώπους. Τα συναισθήματα. Τους Ιούνιους. Κι άλλος ένας. Που ακολούθησε άλλον ένα. Κάνω την πρόσθεση. Σαν παιδί που κυλάει τις μπίλιες ενός αριθμητηρίου δεξιά κι αριστερά. Σαν πολλοί να μαζεύτηκαν πια.
Φέτος είναι πιο εύκολο. Να μετράω. Μα και πιο δύσκολο ταυτόχρονα. Να μετράω.  Δεν είναι εύκολο να πετάς. Είναι αδύνατον να ξεχνάς. Ακόμα και να θες. Όλα όσα πέρασαν. Όλους όσους έφυγαν. Όλα όσα είναι ακόμη εδώ. Και θα είναι. Φορτίο του μέσα σου πάντα θα είναι.
Και μετράω Ιούνιους. Και διαδρομές με νίκες μικρές. Διαδρομές με ήττες πολλές. Σε άλλες κέρδισα, σε άλλες νικήθηκα. Μα σηκώθηκα πάλι. Για μια μέρα ακόμα. Για μια μάχη ακόμα. Και πάλι από την αρχή. Ζωή.
Ακυρώνοντας την ασφάλεια εκείνου του σκοτεινού δωματίου. Την όποια ασφάλεια τελικά. Για χρόνια κατ' επιλογήν κρυφτό. Και σαν να ανακαλύπτεις εαυτό ξανά. Και σαν να τον αγγίζεις. Και τον μοιράζεις και σε άλλους. Που τον δέχτηκαν ακριβώς έτσι. Χωρίς τις μάσκες του πρέπει. Παρά τις σκοτεινιές του μυαλού. Άνθρωποι δικοί μου ήταν. Ή έστω έγιναν.
Πρώτη φορά που τα πάντα είναι τόσο καθαρά. Πρώτη φορά που όλα φαίνονται τόσο απλά. Όπως θα έπρεπε να είναι πάντα. Πρώτη φορά που ένας αριθμός πονάει. Που αριθμός και μόνο παραμένει. Στα απλά και στα περίπλοκα. Ακουμπώντας ένα τώρα που μοιάζει να υποδέχεται το μετά. Ταξιδεύοντας σε ένα πριν που παρελθόν έγινε και που πάντα είναι εδώ. Και θα είναι εδώ. Όσο θα υπάρχει ανάσα, θα είναι εδώ.
Μπορεί να φοβάμαι. Και πάλι. Στιγμές μπορεί να μην. Μπορεί να παραμεγάλωσα. Μπορεί να φοβάμαι που παραμεγάλωσα. Και όλα αυτά που έγιναν συνήθεια πια, μου κόβουν την ανάσα. Και όλα αυτά που έμειναν στην γωνιά, μου σφίγγουν τον λαιμό. Θέλει χρόνο ο φόβος. Θέλει θάρρος ο φόβος.
Μπορεί να με τρομάζει που τα συρτάρια φαίνονται άδεια. Στιγμές μπορεί να μην. Μπορεί να φοβάμαι που η ψυχή έχει χώρο ακόμα. Και για άλλο λίγο. Μπορεί τόσο απλά να φοβάμαι. Τον εαυτό μου πιο πολύ από όλους. Και τις αγκαλιές που άδειασαν. Ίσως περισσότερο αυτές που δεν θα γεμίσουν. Τις στιγμές που δεν θα βιωθούν. Τις αναμνήσεις που δεν θα δημιουργηθούν. Τα χαμόγελα που δεν θα μοιραστούν. Τις εικόνες που δεν θα αποτυπωθούν. Μα κι αν δεν, όλα είναι εντός. Γράφουν. Χαράζουν. Κοιμούνται. Και ξυπνάνε ξανά. Και υπενθυμίζουν πως όλα είναι μπροστά. Ένα μικρό σπρώξιμο για να σε κάνουν να τα αγγίξεις. Ένα τόσο δα χρειάζεται. Για να τα μοιράσεις ξανά. Ζωή σημαίνει μοιράζομαι.
Το έμαθα καλά. Μου το έμαθαν καλά. Μέσα από μελωδίες διαπεραστικές. Μέσα από μπουμπούκια που μεγαλώνουν κι ανθίζουν. Στα λόγια τα μικρά. Στις πράξεις τις μεγάλες. Κάτω από έναν ουρανό γαλάζιο. Κάτω από μια νύχτα που φώτιζαν τα αστέρια. Έξω από την πόλη. Μέσα στην πόλη. Σε μια παραλία. Σε μια ταράτσα. Όπως. Όπου. 
Χαμογελώ. Και μου χαμογελάνε. Ανακαλύπτω και ανακαλύπτομαι. Επαναπροσδιορίζω και επαναπροσδιορίζομαι. Αγαπώ. Αγγίζω. Ζω.
Μεγαλώνω. Στιγμές γλυκαίνω. Άλλες σκληραίνω.
Στιγμές βυθίζομαι. Άλλες βγαίνω στην επιφάνεια.
Στιγμές θυμώνω. Άλλες γαληνεύω.
Στιγμές αφήνομαι. Άλλες αμύνομαι.
Είμαι εγώ. Είμαι εδώ. Έτσι απλά. Στιγμές όχι και τόσο.
Μείνε. Δίπλα μου. Όσο θες. Όσο μπορείς. Όσο αντέχεις. Όσο θες να μπορείς να με αντέχεις. 
Κι έλα να περπατήσουμε μαζί. Σιωπηλά. Ή όχι και τόσο. Απλά έλα να περπατήσουμε αυτή την διαδρομή. Και άλλη μία. Και την επόμενη. Και όσες.
Χαμογελώ. Στις παρουσίες δίπλα. Για τις παρουσίες δίπλα.
Για ένα. Σε ένα. Πριν. Τώρα. Αύριο.
Μεγαλώνω.
Μοιράζομαι.
Ζω.