ξανά να..

να σταθώ μια στιγμή

ήρεμη, ακίνητη

να σκεπαστώ μέχρι το κεφάλι

να σφίξω πιο πολύ το μαξιλάρι

να αφουγκραστώ σιωπές

να φέρω μελωδίες στα αυτιά

και να λιώσω μέσα τους

να κλείσω τα μάτια τα χρώματα να δω

να βουλιάξω

και να αναδυθώ ξανά

όπου 

όποτε

όπως

πρέπει να πέσεις πριν μάθεις να περπατάς

κι ό,τι πόνεσε, θα περάσει

κι ό,τι πονάει ακόμα, χαμογέλα του

μικραίνει κάπως σαν του χαρίζεις λίγο από το φως σου

ίσως ο ρόλος του μαχαιριού δεν είναι να κόψει

ίσως να πρέπει απλά να χαράξει

για το θάρρος του βήματος στο παρακάτω

για την στιγμή που θα γίνει δική σου

για το συναίσθημα που θα μοιραστεί σιωπηλά 

λίγο ίδια, λίγο αλλιώς

 

και μετά

ξανά σε καινούργιες διαδρομές

να νιώσω την βροχή στο δέρμα μου

να μυρίσω το ανθισμένο λουλούδι στη γλάστρα

να πλημμυρίσουν τα μάτια με χρώματα και εικόνες και βλέμματα

να γεμίσει και πάλι η ψυχή

και ό,τι άλλαξε να επιστρέψει ξανά

από πριν καλύτερα

από πριν πιο δυνατά 

σαν τον ήλιο του καλοκαιριού

σαν το κύμα που αγγίζει τα πόδια

πρέπει να χαμογελάσεις για να μάθεις να ζεις

πρέπει να μοιραστείς για να μάθεις να αγαπάς