τέλος πάντων

Να το πάλι. Να μην ξέρω τι ταιριάζει πιο πολύ. Ευχαριστώ ή συγνώμη. Χαμόγελο ή δάκρυ. Θυμός ή κατανόηση. Θέση να βρουν οι λέξεις προσπαθούν. Χωρίς απαντήσεις να χρειάζεται να δώσουν.  

Τέλος πάντων.

Ίσως απλά να κλείνει ένας κύκλος. Όχι απαραίτητα για να ανοίξει ένας άλλος. Αλλάζει η ζωή. Κι οι συνήθειες. Κι οι ανάγκες. Κι οι άνθρωποι πιο πολύ. Οι στιγμές περισσότερο.

Τέλος πάντων.

Μια φράση να γίνεται συνήθεια κάθε φορά που η πραγματικότητα προδίδει τις προσδοκίες. Κάθε φορά που η ανάμνηση επιστρέφει. Και πονάει χαμογελώντας. Ή χαμογελά πονώντας. Για να σε πάει παρακάτω. Κι ας μην προχωράς ποτέ ξανά ο ίδιος.

Τέλος πάντων.

Στιγμές μοιάζει το πριν να ήταν πιο ασφαλές. Κι ας μην. Σε όσες στιγμές του. Σε όλες τις στιγμές του. Που τίποτα δεν σου χαμογελούσε. Που κανέναν δεν χρειαζόσουν. Όταν δεν αντίκριζες το φως. Όταν κανείς δεν άπλωνε το χέρι για να περπατήσει μαζί σου. Μια διαδρομή. Αυτή την διαδρομή. Όποια διαδρομή. Και την επόμενη. Και όσες ακόμη.

Τέλος πάντων.

Μπορεί να μην υπάρχει καν απάντηση. Μπορεί κιόλας οι λέξεις που ακουμπούν στα χέρια να μην είναι αρκετές για να κλείσουν μέσα τους όσα νιώθεις. Ή θα ήθελες να πεις. Οριζόντιες παρενθέσεις που τυλίγονται σε κορμιά. Μα κι αν τυλίγουν το κορμί, πιο πολύ ακουμπούν στην ψυχή. Κάπως έτσι πρέπει να είναι.

Τέλος πάντων.

Ίσως οι παρουσίες είναι μοιραίο να γίνουν απουσίες. Ίσως ο ρόλος τους να είναι ακριβώς αυτός. Να έρθουν. Να σου μάθουν. Να σε αλλάξουν. Να σου πουν την ιστορία τους για να βρεις κομμάτια σου μέσα τους. Να σου φτιάξουν κάτι όμορφο για να έχεις να θυμάσαι. Να μοιραστούν στιγμές μαζί σου. Κι έπειτα να χαθούν. Όπως ήρθαν.

Τέλος πάντων.

Μα αν δεν είχες μάθει στο σκοτάδι, πώς θα χαιρόσουν το φως;

Αν δεν είχες πέσει, πώς θα’ξερες πώς να σηκωθείς;

Αν δεν σου’κλειναν το στόμα, πώς η ανάσα θα έμοιαζε αλλιώτικη;

Αν δεν μοιραζόσουν μια στιγμή, πώς θα μάθαινες να μοιράζεσαι ζωή;

Τέλος πάντων.

Κορμιά που αγγίζεις κι όμως δεν είναι εκεί. Μικροί εξαναγκασμοί που παίρνουν περισσότερα από όσα δίνουν. Βλέμματα άδεια που έπαψαν να συναντιούνται. Σιωπές συναισθήματος που έδωσαν την θέση τους στο κενό.

Τέλος πάντων.

Θα’θελα. Να μη με νοιάζει θα’θελα. Να μη ραγίζει το μέσα μου θα’θελα.

Να μοιραζόμουν πιο πολλά θα’θελα. Να προλάβαινα θα’θελα.

Τέλος πάντων.

Επιστροφή στο σκοτεινό δωμάτιο. Αυτή τη φορά, η πόρτα κλείνει πίσω μου. Χωρίς πόνο. Και με. Χωρίς φόβο. Και με. Χωρίς απώλειες. Και με.

Τέλος πάντων.

Με ένα τέλος πάντων δεν κυλάει η ζωή.