μηδένισμα

Πάλι από την αρχή. Σαν το κοντέρ που μηδενίζει. Για να γεμίσει πάλι με εκείνους τους μικρούς αριθμούς που μετράνε τις διαδρομές. Πέρα-δώθε.

Με παρέα ή και χωρίς.

Πάλι. Να αισθάνομαι. Όλα όσα πέρασαν από πάνω μου. Πιο πολύ από μέσα μου. Μερικά που μ’αγκάλιασαν. Κάποια που μου κράτησαν το χέρι. Άλλα που χάραξαν. Άλλα που έκοψαν. Όλα άφησαν αυτό που έπρεπε. Ένα σημάδι για να μου θυμίζει το πέρασμά τους.

 

Πάντα σιχαινόμουν τους απολογισμούς. Ακόμη περισσότερο όταν συνοδεύονται από το πρέπει μιας χρονιάς που τελειώνει. Και από το πρέπει νέων στόχων μιας χρονιάς που ξεκινά. Δεν ήθελα να κλείσω έτσι την χρονιά μου. Δεν ήθελα καν να την κλείσω έχοντας εκείνη την πικρή γεύση της απώλειας.

Ήταν δύσκολη χρονιά. Και είχε απ’όλα. Χαρούμενα και στενόχωρα. Νίκες και ήττες. Δεν ξέρω να σου πω κατά πού γέρνει η ζυγαριά. Δεν θέλω καν να μετρήσω.

Αν μένει κάτι τελικά είναι οι διαδρομές. Οι στιγμές που μοιράζονται. Οι αναμνήσεις που φτιάχνονται. Ενίοτε μοιάζουν μισές όταν τα βλέμματα είναι αλλού στραμμένα.

 

Δεν ξέρω κατά πού γέρνει η ζυγαριά. Δεν θέλω να εξηγώ. Κουράστηκα να δικαιολογώ. Να ερμηνεύω σημάδια. Να εθελοτυφλώ στα ξεκάθαρα. Να μιλάω συνεχώς καθησυχάζοντας ανασφάλειες. Να θυμώνω στις προσδοκίες.

Μου λείπουν οι σιωπές που είχα συνηθίσει. Κι οι άνθρωποι που δεν με ρωτούσαν περισσότερα γι’αυτές. Τα βλέμματα που πια δεν συναντιούνται. Οι στιγμές που μια ήσυχη ανάσα σήμαινε ελευθερία.

 

Δεν ξέρω κατά πού γέρνει η ζυγαριά. Ή αν τελικά γέρνει κάπου. Ή αν έχει νόημα να παλεύεις να μικρύνεις αποστάσεις που διανύονται μόνο από την μία άκρη τους.

Το όνειρο καθενός που μάχεται, είναι μια μικρή νίκη. Εκείνη η απειροελάχιστη στιγμή που αισθάνεται πως τα κατάφερε. Έστω κι αν οι ίδιες μάχες μοιραία επαναλαμβάνονται.

 

Πάλι από την αρχή. Να μηδενίζω το κοντέρ για να το γεμίσω ξανά. Με διαδρομές καινούργιες. Και ίδιες. Με εικόνες καινούργιες. Και ίδιες. Με συναισθήματα που δεν αλλάζουν. Κι ας άλλαξαν τα βλέμματα.

Μηδενίζω το κοντέρ. Πάλι.

Σ’ένα φεύγα έλα να με βρεις.

 

Δεν γίνεται να μη σκεφτώ πόσα έχουν μεσολαβήσει και κρύφτηκαν πίσω από λέξεις μισές.

Δεν γίνεται να μη σκεφτώ πόσες πληγές άνοιξαν γιατί έτσι ήταν πιο βολικό.

Δεν γίνεται να μη σκεφτώ ότι οι σκιές που περπατούσαν μαζί, τώρα διαλέγουν δρόμους χωριστούς.

Δεν γίνεται να μη σκεφτώ ότι ξέρουν τον τρόπο να σε λυγίσουν επειδή κάποτε σου έμαθαν πώς να στέκεσαι ίσια.

Δεν γίνεται να μη σκεφτώ κατά πού γέρνει η ζυγαριά.

 

Στο κλείσιμο του χρόνου, λίγα μόνο μένουν. Όσα έζησες. Όσα ένιωσες. Όσα έγινες. Κι όσα μοιράστηκες.

Δεν μικραίνει η αγάπη από ένα φευγιό.