σκοτάδι...

Κι είναι οι στιγμές που χάνεσαι. Που συνθήκες, συγκυρίες και καταστάσεις καταπίνουν λαίμαργα τα καλύτερα κομμάτια του εαυτού σου. 
Αυτά που έλεγες πως δεν θα χάσεις ποτέ. Μα τα έχασες. 
Ή έστω τα ξέχασες.
Ή τα καταχώνιασες σ’ ένα σκοτεινό συρτάρι για να μη τα θυμάσαι πια. 
Για να μη τα βρίσκεις πια.

Είναι αναπόφευκτη η σύγκριση. Του πριν με το μετά. Του ποιος ήσουν με αυτόν που είσαι τώρα. Γιατί μεσολάβησαν πολλά. 
Σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες, εύκολα, ζόρια, όνειρα, προσδοκίες, απογοητεύσεις… 
Και άνθρωποι. 
Κυρίως άνθρωποι. 
Άλλους τους συμπάθησες, τους εμπιστεύθηκες, τους αγάπησες. Άλλους όχι. 
Κι άλλοι σε ένιωσαν, σε αγάπησαν, σε πρόδωσαν. Ή και όχι. Δεν έχει σημασία.

Ό,τι κράτησες κι ό,τι πέταξες είναι εσύ. 

Κι ας χάνεις τον δρόμο πολλές φορές. Κάποιος θα σου θυμίσει την διαδρομή της επιστροφής. 
Στο χαμογελαστό κορίτσι που έκανε όνειρα. Για τη ζωή, για το μέλλον, για το αύριο.

Μα είναι μοιραίο. Τα φωτεινά μυαλά να σκοτεινιάζουν γρήγορα. Και να χάνονται σ’ έναν λαβύρινθο όπου η έξοδος είναι καλά κρυμμένη. Κι εκεί στο σκοτάδι που σε φοβίζει, παραδόξως να βρίσκεις την ασφάλεια που έψαχνες καιρό. Που κανένας δεν μπόρεσε να σου προσφέρει. Ακούγεται σαν παράπονο μα δεν είναι.

Το συνήθισες το σκοτάδι. 
Έμαθες να ζεις, να αναπνέεις μέσα σ’ αυτό… 
Να το νιώθεις, να το ψηλαφίζεις, να το αγαπάς. 
Και φορές να το μισείς. Έτσι έμαθες πια. 
Κι όταν κάποιος σου ανοίγει το παράθυρο να σου δείξει το φως, εσύ να φοβάσαι. 

Δεν ξέρεις τι να περιμένεις πια. Ή αν έχεις κάτι να περιμένεις. 

Κι όμως, το ξέρεις κατά βάθος. 
Όσο και να κρύβεσαι, δεν έχεις άλλη επιλογή. 
Πάντα θα κοιτάς τον κόσμο (σου) στα μάτια.