Πόσο παράξενη διαδικασία. Το πώς αξιολογείς τους ανθρώπους της ζωής σου. Και πόση σημασία έχουν για σένα.
Το έζησα πρόσφατα. Και το ζω ακόμα νομίζω.
Μέτραγα στιγμές, μέτραγα χρόνια, μέτραγα αναμνήσεις με (λίγους) ανθρώπους που τα μοιράστηκα.
Που τους έκανα κομμάτι της ζωής μου, του εαυτού μου..
Και που τους εξίσωσα με μένα.
Δεν είχε σημασία ποιος έδινε τα περισσότερα. Στις σχέσεις ζωής ποτέ δεν έχει. Έχω μάθει να δίνω.
Ψυχή.
Μόνο.
Κι ας μου επιστρέφεται φορές τσαλαπατημένη.
Δεν πειράζει.
Την φτιάχνω από την αρχή.
Έτσι πάει πια.
Κοιτούσα γύρω μου.
Δεν υπήρχε κανείς. Ούτε στα ζόρια, ούτε στα εύκολα πλέον.
Και το είχα συνηθίσει. Να είμαι εγώ για μένα με μικρά διαλείμματα επαφής.
Από εκείνα τα απλά.
Μια επίσκεψη, ένας καφές.
Για να πεις τα τυπικά.
Μα όχι τα αυτονόητα.
Ούτε αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου.
Ίσως να φταίει που κάποιες ζωές φτιάχτηκαν, πήγαν παρακάτω.
Ίσως να φταίει που εγώ δεν κάνω (ένα) βήμα.
Παρατηρώ τις εξελίξεις στις ζωές των ανθρώπων που αγάπησα και παίρνω χαρά σαν να επρόκειτο για τη δική μου.
Έτσι έμαθα να κάνω.
Να χαμογελώ στις χαρές των άλλων.
Έχω φτάσει στην ηλικία που δεν ρίχνω άμυνες εύκολα. Ούτε και βάζω ανθρώπους στη ζωή και στην καθημερινότητά μου όπως παλιά.
Με πόνεσαν πολλοί και πολύ.
Βολεύτηκα (ερώτηση ή κατάφαση;)
Δειλιάζω (ερώτηση ή κατάφαση;)
Φοβάμαι (ερώτηση ή κατάφαση;)
Μπορεί.
Δεν ξέρω.
Όχι, δεν ξέρω πια.
Μα πάντα ονειρευόμουν την ανατροπή. Μια ευχάριστη έκπληξη που θα τα άλλαζε όλα. Δίχως να έχει τόση σημασία το πού, το ποιος, το πώς.
Η αλλαγή δεν μεταφράζεται στο τι αποκτάς.
Συμπυκνώνεται σε μια αίσθηση.
Σε ένα συναίσθημα.
Είχα φτιάξει το πλάνο μου. Ήξερα τι έχω (ή δεν έχω) να περιμένω.
Ήξερα τα δεδομένα μου και συμβιβάστηκα με αυτά.
Λάθος; Σωστό; Δεν ξέρω.
Δεν έπρεπε να τον δεχτώ τον συμβιβασμό.
Κι όμως τον έκανα.
Και με πονούσε.
Όπως ακριβώς και οι άνθρωποι που κάποτε αγάπησα.
Και κάποια στιγμή, κάπως έτσι ξαφνικά, κάπως έτσι μαγικά σου ανοίγουν το παράθυρο και η ζωή πλημμυρίζει με φως.
Με γέλια.
Με ματιές.
Με χαμόγελα.
Με μικρές στιγμές που ωστόσο φαντάζουν τόσο μεγάλες.
Δίχως να έχει σημασία ο τόπος και ο χρόνος.
Ξαφνιάζεσαι.
Κοντοστέκεσαι.
Αλλάζεις σκέψεις, συναισθήματα.
Κι έχεις πια άλλη ματιά σ'αυτό που λέγεται ζωή.
Και το χρωστάς αυτό.
Στο παράθυρο που άνοιξε και στο χέρι που άπλωσε για να το ανοίξει.
Πάντα θα το χρωστάς.
Κι έτσι, εξίσου απλά, εξίσου ξαφνικά και εξίσου αληθινά...αναμνήσεις.
Όμορφες, δύσκολες, γλυκές, πικρές μα πάντα εκεί.
Να θυμίζουν ότι έτσι απλά, έτσι ξαφνικά κι έτσι αληθινά αγαπιούνται οι άνθρωποι.
Καρδιές που συναντήθηκαν την κατάλληλη στιγμή. Γιατί απλά είχαν την ψυχή να το κάνουν.
Γιατί σου χαρίζουν το πιο γλυκό τους χαμόγελο.
Γιατί σε κοιτάνε στα μάτια και νιώθεις την αγάπη.
Γιατί άνοιξαν μια τεράστια αγκαλιά να σε κλείσουν μέσα της.
Αυτοί είναι οι δικοί μου άνθρωποι..
Το έζησα πρόσφατα. Και το ζω ακόμα νομίζω.
Μέτραγα στιγμές, μέτραγα χρόνια, μέτραγα αναμνήσεις με (λίγους) ανθρώπους που τα μοιράστηκα.
Που τους έκανα κομμάτι της ζωής μου, του εαυτού μου..
Και που τους εξίσωσα με μένα.
Δεν είχε σημασία ποιος έδινε τα περισσότερα. Στις σχέσεις ζωής ποτέ δεν έχει. Έχω μάθει να δίνω.
Ψυχή.
Μόνο.
Κι ας μου επιστρέφεται φορές τσαλαπατημένη.
Δεν πειράζει.
Την φτιάχνω από την αρχή.
Έτσι πάει πια.
Κοιτούσα γύρω μου.
Δεν υπήρχε κανείς. Ούτε στα ζόρια, ούτε στα εύκολα πλέον.
Και το είχα συνηθίσει. Να είμαι εγώ για μένα με μικρά διαλείμματα επαφής.
Από εκείνα τα απλά.
Μια επίσκεψη, ένας καφές.
Για να πεις τα τυπικά.
Μα όχι τα αυτονόητα.
Ούτε αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου.
Ίσως να φταίει που κάποιες ζωές φτιάχτηκαν, πήγαν παρακάτω.
Ίσως να φταίει που εγώ δεν κάνω (ένα) βήμα.
Παρατηρώ τις εξελίξεις στις ζωές των ανθρώπων που αγάπησα και παίρνω χαρά σαν να επρόκειτο για τη δική μου.
Έτσι έμαθα να κάνω.
Να χαμογελώ στις χαρές των άλλων.
Έχω φτάσει στην ηλικία που δεν ρίχνω άμυνες εύκολα. Ούτε και βάζω ανθρώπους στη ζωή και στην καθημερινότητά μου όπως παλιά.
Με πόνεσαν πολλοί και πολύ.
Βολεύτηκα (ερώτηση ή κατάφαση;)
Δειλιάζω (ερώτηση ή κατάφαση;)
Φοβάμαι (ερώτηση ή κατάφαση;)
Μπορεί.
Δεν ξέρω.
Όχι, δεν ξέρω πια.
Μα πάντα ονειρευόμουν την ανατροπή. Μια ευχάριστη έκπληξη που θα τα άλλαζε όλα. Δίχως να έχει τόση σημασία το πού, το ποιος, το πώς.
Η αλλαγή δεν μεταφράζεται στο τι αποκτάς.
Συμπυκνώνεται σε μια αίσθηση.
Σε ένα συναίσθημα.
Είχα φτιάξει το πλάνο μου. Ήξερα τι έχω (ή δεν έχω) να περιμένω.
Ήξερα τα δεδομένα μου και συμβιβάστηκα με αυτά.
Λάθος; Σωστό; Δεν ξέρω.
Δεν έπρεπε να τον δεχτώ τον συμβιβασμό.
Κι όμως τον έκανα.
Και με πονούσε.
Όπως ακριβώς και οι άνθρωποι που κάποτε αγάπησα.
Και κάποια στιγμή, κάπως έτσι ξαφνικά, κάπως έτσι μαγικά σου ανοίγουν το παράθυρο και η ζωή πλημμυρίζει με φως.
Με γέλια.
Με ματιές.
Με χαμόγελα.
Με μικρές στιγμές που ωστόσο φαντάζουν τόσο μεγάλες.
Δίχως να έχει σημασία ο τόπος και ο χρόνος.
Ξαφνιάζεσαι.
Κοντοστέκεσαι.
Αλλάζεις σκέψεις, συναισθήματα.
Κι έχεις πια άλλη ματιά σ'αυτό που λέγεται ζωή.
Και το χρωστάς αυτό.
Στο παράθυρο που άνοιξε και στο χέρι που άπλωσε για να το ανοίξει.
Πάντα θα το χρωστάς.
Κι έτσι, εξίσου απλά, εξίσου ξαφνικά και εξίσου αληθινά...αναμνήσεις.
Όμορφες, δύσκολες, γλυκές, πικρές μα πάντα εκεί.
Να θυμίζουν ότι έτσι απλά, έτσι ξαφνικά κι έτσι αληθινά αγαπιούνται οι άνθρωποι.
Καρδιές που συναντήθηκαν την κατάλληλη στιγμή. Γιατί απλά είχαν την ψυχή να το κάνουν.
Γιατί σου χαρίζουν το πιο γλυκό τους χαμόγελο.
Γιατί σε κοιτάνε στα μάτια και νιώθεις την αγάπη.
Γιατί άνοιξαν μια τεράστια αγκαλιά να σε κλείσουν μέσα της.
Αυτοί είναι οι δικοί μου άνθρωποι..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου