Ανεκπλήρωτα όνειρα, ξεχασμένες επιθυμίες, μισά συναισθήματα.
Μισή ζωή τελικά....
Και ακροβατείς.
Μεταξύ λογικού και παραλόγου, μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης, μεταξύ ζωής και παραίσθησης.
Με το μυαλό να τρέχει πάντα πιο γρήγορα από το σώμα.
Μια πεθαμένη αισιοδοξία καθορίζει τα θέλω σου, τα μπορώ σου, το "σκέφτομαι", το "ονειρεύομαι", το "αγαπάω".
Βέβαια.... Κάποτε αφέθηκες. Έστω και για λίγο. Ακόμη κι αν το φοβήθηκες. Ήταν εκεί όμως.
Δημιούργησες μια ανάμνηση ευτυχίας και την έκανες το καταφύγιό σου, τον λόγο για να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να προσδοκάς και να ζεις.
Εκεί που σέρνεσαι, που κουρνιάζεις, που κλειδώνεις τις σκέψεις και τα όνειρά σου για να τα προστατέψεις από τη σκληρότητα και τον φθόνο του κόσμου.
Και επιβίωσες.
Και επιβιώνεις.
Έστω και αν σκοτώνεις τον εαυτό σου κάθε φορά.
Ό,τι και να πεις, ό,τι και να κάνεις, μέσα σου το ξέρεις....
Η φθορά φαίνεται. Και δεν την αντέχεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου